Feliks Pstrokoński, major WP, urodził się 2 września 1895 w majątku Dębina, w rodzinie Władysława i Marii z Miłkowskich. Absolwent Szkoły Handlowej w Kaliszu (1912r.). Studiował w Akademii Handlowej w Hamburgu, którą ukończył w 1914r.
10 października 1914r. rozpoczął służbę w Legionach Polskich jako szeregowiec w 4 kompanii IV batalionu 1 pułku piechoty. Przeszedł cały szlak bojowy Legionów, w 1915 roku był dwukrotnie ranny. Przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów, ukończył w 1917 roku szkołę oficerską. W wyniku kryzysu przysięgowego został internowany w Szczypiornie. Po zwolnieniu z internowania, działał na terenie kaliskiego jako instruktor Polskiej Organizacji Wojskowej, posługując się pseudonimem „Poraj”. W listopadzie 1918r., w czasie przejmowania miasta z rąk niemieckich, pełnił funkcję adiutanta Sztabu Wojskowego Ziemi Kaliskiej.
11 listopada 1918r., został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. W 1919 roku walczył, wraz z 29 pułkiem Strzelców Kaniowskich, na froncie ukraińskim. Ranny w walkach, dostał się do niewoli ukraińskiej, z której uciekł 15 sierpnia 1919r. Brał udział w wojnie przeciwko bolszewikom jako dowódca 6 kompanii 29 Pułku Strzelców Kaniowskich, walcząc m.in. pod Radzyminem i Kostuchnówką, gdzie …kpt. Pstrokoński, gdy zaciął mu się karabin podczas ofensywy utorował sobie drogę granatami ręcznymi do ziemianki, gdzie miał jeszcze karabiny i ponownie uzbrojony przedarł się przez opasujący go pierścień wroga i wrócił do kompanii. Za czy ten został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 10 września 1920r. został mianowany porucznikiem ze starszeństwem od 1 stycznia 1919r.
Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku i służył w 29 pułku Strzelców Kaniowskich na stanowisku dowódcy kompanii. 3 maja 1922r. otrzymał awans do stopnia kapitana z ustalonym starszeństwem od 1 stycznia 1920r. W 1923 r. ukończył kurs rozjemców pokojowych oraz kurs instruktorski, po czym 21 lutego 1924 r. objął dowództwo 2 kompanii karabinów maszynowych.
29 maja 1925 r. został przeniesiony do 70 pułku piechoty stacjonującego w Pleszewie, gdzie w 1927 roku objął dowództwo  III batalionu, z dniem 1 stycznia 1929 roku został mianowany majorem. 5 marca 1931 r. został przeniesiony na stanowisko dowódcy batalionu w 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie. 30 listopada 1935 r. przeniesiony w stan spoczynku.
W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany, przydzielony do kadry Okręgu Korpusu II w Lublinie. We wrześniu 1939 r. wzięty do niewoli, osadzony w obozie w Kozielsku, 27 kwietnia 1940 r. wysłany transportem do Katynia, gdzie został rozstrzelany.
Odznaczony był: Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem za Wojnę 1918-21, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyżem I Brygady ,,Za wierną służbę”.

Mirosława Mirecka