Ukształtowanie powierzchni. Budowa geol. i rzeźba powierzchni Wielkiej Brytanii jest b. zróżnicowana; większą część powierzchni kraju stanowią stare góry i wyżyny uformowane w orogenezach kaledońskiej i hercyńskiej. Struktury kaledońskie tworzą strefę od wysp szkoc. przez G. Kaledońskie, Grampiany, Wyż. Południowoszkocką, pn. Irlandię do G. Kambryjskich w Walii; budują je prekambryjskie i dolnopaleozoiczne skały magmowe i metamorficzne (granity, gnejsy, łupki krystal.), miejscami przykryte utworami młodszymi (czerwone piaskowce, zlepieńce, łupki, rzadziej wapienie). Fałdowania hercyńskie objęły G. Pennińskie, pd. Walię i Płw. Kornwalijski; we wsch. Anglii struktury paleozoiczne (zbud. gł. z piaskowców, wapieni i granitów) pokrywa b. gruba warstwa wapieni i piaskowców osadzonych podczas transgresji mezozoicznych. Silne ruchy tektoniczne związane z orogenezą alp. spowodowały odmłodzenie rzeźby; stare, zdenudowane pasma górskie uległy potrzaskaniu; powstały zręby, zapadliska i rowy tektoniczne; ruchom tektonicznym towarzyszyła działalność wulk., m.in. wylewy law bazaltowych na Hebrydach, w G. Kaledońskich i Irlandii Północnej. W wyniku zlodowaceń plejstoceńskich, które 4-krotnie objęły Wyspy Brytyjskie (maksymalny zasięg zlodowacenia do doliny Tamizy), wykształciła się rzeźba polodowcowa, charakteryzująca się występowaniem żłobów, cyrków i szerokich dolin polodowcowych w górach, moren i sandrów — na obszarach nizinnych.

Najbardziej górzystym regionem Wielkiej Brytanii jest Szkocja; jej pn.-zach. część zajmują silnie rozczłonkowane dolinami rzecznymi G. Kaledońskie (Carn Eige, 1182 m), środk. — granitowe masywy Grampianów (Ben Nevis, 1343 m — najwyższy szczyt Wielkiej Brytanii), oddzielone od G. Kaledońskich rowem tektonicznym Glen More oraz głęboko wciętymi w ląd zatokami: Firth of Lorne i Moray Firth, pd. — Wyż. Południowoszkocka (wys. do 840 m), zbud. gł. ze skał osadowych z intruzjami magmowymi; między Grampianami i Wyż. Południowoszkocką jest położona Niz. Środkowoszkocka, stanowiąca rów tektoniczny (dł. ok. 320 km, szer. do 80 km), ograniczony od pn. i pd. uskokami oraz ciągiem wzgórz wulkanicznych. Anglia, największa pod względem powierzchni część Wielkiej Brytanii, jest regionem wyżynno-górskim w części pn.-zach. i nizinnym na wsch. i południu. Położone na pn. Anglii granitowe i wulk. pasmo wzgórz Cheviot (wys. do 816 m) stanowi hist. granicę Szkocji i Anglii; na pd.-zach. od wzgórz Cheviot wznosi się krystal. masyw G. Kumbryjskich (Scafell, 978 m), a na pd. — G. Pennińskie (Cross Fell, 893 m), zbud. gł. z piaskowców oraz wapieni, w których rozwinęła się rzeźba krasowa. Niziny wsch. i pd. Anglii to rozległa płyta mezozoiczna z licznymi synklinami, wypełnionymi osadami trzeciorzędu, pokryta grubą warstwą (zwł. na wsch.) utworów polodowcowych; rzeźbę powierzchni falistych równin urozmaicają ciągi wzgórz morenowych oraz wapiennych (wys. do 350 m), będących wychodniami osadów jurajskich i kredowych; na pd. od G. Pennińskich rozciąga się płaska niz. Midlands, ograniczona od pd.-wsch. progiem jurajskim (wzgórza Cotswold, Northampton), na wsch. — niz. Fennland; na pd.-wsch. Anglii znajduje się Basen Londyński, otoczony progami kredowymi: od pn.-zach. wapiennymi wzgórzami Chiltern i East Anglian, od pd. — North Downs (wys. 294 m); na pd. od Basenu Londyńskiego leży płaska antyklina Weald, ograniczona od pd. ciągiem wapiennych wzgórz South Downs, na zach. — wapienna równina Salisbury i najdalej na pd.-zach. wysunięta część Anglii — wyżynny Płw. Kornwalijski z kopulastymi, granitowymi i wapiennymi wzniesieniami (najwyższe Dartmoor, 621 m). Położona w zach. części Wielkiej Brytanii Walia jest regionem górzystym; większą część jej powierzchni stanowią stare masywy G. Kambryjskich (Snowdon, 1085 m) o szerokich i płaskich grzbietach na pd. oraz o grzbietach ostrych, z dobrze wykształconą rzeźbą glacjalną, na północy. Znaczną część Irlandii Pn. zajmują góry, będące przedłużeniem masywów kaledońskich Szkocji; na pn. znajdują się Sperrin i Antrim, na pd.-wsch. — Mourne, z najwyższym szczytem Irlandii Pn. — Slieve Donard (852 m); w środk. części tektoniczna nizina, pokryta lawami bazaltowymi i osadami polodowcowymi.

Wybrzeże Wielkiej Brytanii jest silnie rozczłonkowane (dł. linii brzegowej przekracza 7500 km); charakterystyczne głęboko wcięte zatoki (największe: Kanał Bristolski, Cardigan, Zat. Liverpoolska, Firth of Clyde, Firth of Forth, Moray Firth) i szerokie estuaria rzek, w których podczas przypływu poziom wody podnosi się o kilka metrów. Amplituda pływów u wybrzeży Wielkiej Brytanii wynosi: 14 m w Kanale Bristolskim, ponad 8 m przy ujściu rz. Mersey do Zat. Liverpoolskiej, ok. 6 m w estuarium Tamizy i 1 m u pn. wybrzeży Irlandii Północnej. Zróżnicowanie budowy geol. wpływa na różnorodność typów wybrzeży; przeważają strome wybrzeża klifowe, najwyższe na zach. Płw. Kornwalijskiego, gdzie wysokość brzegu mor. przekracza 200 m; w Szkocji i pn.-zach. Anglii oprócz klifów występują wybrzeża fiordowe, w Walii i na Płw. Kornwalijskim wybrzeża riasowe, we wsch. i pd. Anglii wybrzeża wyrównane, akumulacyjne.

Klimat. Wyspiarskie położenie, a zwł. sąsiedztwo ciepłego Prądu Północnoatlantyckiego (przedłużenie Prądu Zatokowego), opływającego Wyspy Brytyjskie od pn. i zach., powodują, że Wielka Brytania ma klimat umiarkowany ciepły, wybitnie mor., mimo położenia w stosunkowo wysokich szer. geogr. (między 49°58' a 60°45'N). Ocieplający wpływ Prądu Północnoatlantyckiego zaznacza się gł. w miesiącach zimowych, stąd amplitudy roczne temperatury są niewielkie, od 8°C na zach. kraju do 12°C na wschodzie. Przez przeważającą część roku Wielka Brytania znajduje się pod wpływem cyrkulacji zach., z którą wiąże się napływ wilgotnego powietrza oceanicznego (zimą z niżu isl., latem z wyżu azorskiego); przemieszczającym się niżom barycznym towarzyszą, zwł. zimą, silne wiatry, na wyspach szkoc. — huraganowe. Średnia temp. w styczniu wynosi –3°C na pn.-zach., ok. 3°C na pn.-wsch. i ok. 7°C na pd.-zach., w lipcu od 17°C w Basenie Londyńskim do 12–13°C na pn. Szkocji. Opady są obfite i występują w ciągu całego roku, gł. w postaci deszczu; średnia roczna suma opadów od powyżej 3000 mm w górach Szkocji do 1000 mm w zach. Anglii i ok. 700 mm we wsch. Anglii; ok. 60% opadów przypada na okres od października do stycznia; najsuchszą porą roku jest wiosna; często występują mgły, w lecie na wybrzeżu, zimą i jesienią — w głębi wysp.

Wody lądowe. Sieć rzeczna Wielkiej Brytanii jest b. gęsta; rzeki są krótkie, o wyrównanych stanach wód w ciągu roku. Główną rzeką kraju jest Tamiza (dł. 338 km, pow. dorzecza 11,4 tys. km2), płynąca przez Basen Londyński i uchodząca do M. Północnego szerokim (7–8 km) estuarium; do M. Północnego uchodzą również: Trent (dł. 274 km) i Ouse oraz Tees, Tyne, Tweed i in., do M. Irlandzkiego — Mersey, do Kanału Bristolskiego — Severn (290 km), a do zat. Firth of Clyde — gł. rzeka Szkocji, Clyde. Większość rzek jest uregulowana (śluzy, zapory, obwałowania koryt rzecznych budowane od XV w.) i skanalizowana; kanały, budowane od końca XVIII w., połączyły m.in. Tamizę z rz. Avon (uchodzącą do Kanału Bristolskiego), Mersey z rz. Ouse i Trent; powstałe szlaki wodne łączą M. Irlandzkie z M. Północnym; zbud. na pocz. XIX w. w Szkocji Kanał Kaledoński (dł. 97 km) połączył zat. Moray Firth (M. Północne) i Firth of Lorne (O. Atlantycki). Rzeki są wyzyskiwane gł. do zaopatrzenia ludności i zakładów przem. w wodę oraz jako szlaki żeglugowe, a szerokie estuaria rzek — do budowy portów. Wielka Brytania jest krajem bogatym w jeziora, zwł. polodowcowe, najliczniej występujące w górach Szkocji, G. Kumbryjskich, pn. części G. Kambryjskich oraz w Irlandii Północnej. Największym jeziorem jest Lough Neagh (tektoniczno-polodowcowe, pow. 396 km2) w Irlandii Pn., poza tym Loch Lomond (71 km2, głęb. do 200 m), Loch Ness i Monar (najgłębsze jeziora w kraju, głęb. do 310 m) w Szkocji oraz Windermere w G. Kumbryjskich w Anglii.

Świat roślinny. Miejsce naturalnych zbiorowisk roślinnych na większości terytorium Wielkiej Brytanii zajęły użytki rolne, gł. łąki i pastwiska. Lasy zajmują 9,9% pow. kraju (1992, jeden z najniższych wskaźników w Europie) i w dużym stopniu są to zbiorowiska wtórne, będące wynikiem zalesiania; fragmenty naturalnych lasów liściastych, dębowych i bukowych, zachowały się w pd. Anglii (kraina Weald) i na wyżynach Walii, iglastych zaś, gł. sosnowych — w górach Szkocji; na Płw. Kornwalijskim, najcieplejszym regionie kraju, występują lasy z dębem korkowym i wawrzynem. Charakterystycznymi dla Wielkiej Brytanii zbiorowiskami roślinnymi są torfowiska oraz wrzosowiska (krzewinkowe zespoły wrzosów i wrzośców), które rozwinęły się na stokach gór Szkocji, Walii, Irlandii Pn. i pn. Anglii, w miejscu m.in. wykarczowanych lasów; szczyty gór na pn. kraju zajmują murawy z udziałem gatunków ark.-alpejskich. Krajobraz terenów rolniczych Wielkiej Brytanii, zwł. Anglii, urozmaicają liczne śródpolne zadrzewienia.

Gleby. W regionach górskich Wielkiej Brytanii występują mało żyzne gleby kamieniste i żwirowe: bielice iluwialno-żelaziste w Szkocji, brun. wyługowane w pn. Anglii, Walii i Irlandii Pn.; w kompleksie z górskimi glebami bielicowymi i brun. powszechnie występują gleby torfowe. Obszary nizinne pokrywają żyźniejsze gleby brun. i płowe, powstałe na iłach, glinach i piaskach pochodzenia gł. polodowcowego; duże powierzchnie wsch. Anglii zajmują gleby oglejone, uformowane z bezwęglanowych glin i iłów. Z wychodniami wapieni mezozoicznych na równinie Salisbury i progach denudacyjnych są związane żyzne rędziny.